Uzwojenia bifilarne w silniku krokowym są stosowane do tej samej geometrii wirnika i stojana, co w silniku bipolarnym, ale zamiast nawijać każdą cewkę w stojanie jednym przewodem, dwa przewody są nawijane równolegle do siebie. W rezultacie silnik ma 8 przewodów, a nie cztery.

W praktyce silniki z uzwojeniami bifilarnymi są zawsze zasilane jako silniki unipolarne lub bipolarne. Rysunek 1.4 przedstawia alternatywne połączenia uzwojeń takiego silnika.

Aby użyć silnika bifilarnego jako silnika unipolarnego, dwa przewody każdego uzwojenia są połączone szeregowo, a punkt połączenia jest używany jako odczep środkowy. Uzwojenie 1 na rysunku 1.4 jest pokazane połączone w ten sposób.

Aby użyć silnika bifilarnego jako silnika bipolarnego, dwa przewody każdego uzwojenia są połączone równolegle lub szeregowo. Uzwojenie 2 na Rysunku 1.4 jest pokazane z połączeniem równoległym; umożliwia to działanie przy niskim napięciu i wysokim natężeniu prądu. Uzwojenie 1 na Rysunku 1.4 jest pokazane z połączeniem szeregowym; jeśli zignorujemy odczep środkowy, umożliwia to działanie przy wyższym napięciu i niższym natężeniu prądu niż w przypadku uzwojeń połączonych równolegle.

Należy zauważyć, że zasadniczo wszystkie silniki 6-żyłowe sprzedawane do użytku bipolarnego są w rzeczywistości nawinięte przy użyciu uzwojeń bifilarnych, tak że zewnętrzne połączenie, które służy jako odczep środkowy, jest w rzeczywistości podłączone tak, jak pokazano dla uzwojenia 1 na rysunku 1.4. Dlatego też naturalnie każdy silnik unipolarny może być używany jako silnik bipolarny przy napięciu dwukrotnie wyższym od znamionowego i natężeniu prądu równym połowie prądu znamionowego podanego na tabliczce znamionowej.

Kwestia prawidłowego napięcia roboczego dla silnika bipolarnego pracującego jako silnik unipolarny lub dla silnika bifilarnego z uzwojeniami silnika połączonymi szeregowo nie jest tak trywialna, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Istnieją trzy problemy: obciążalność prądowa przewodu, chłodzenie silnika i unikanie wprowadzania obwodów magnetycznych silnika w stan nasycenia. Rozważania termiczne sugerują, że jeśli uzwojenia są połączone szeregowo, napięcie powinno być podniesione tylko o pierwiastek kwadratowy z 2. Pole magnetyczne w silniku zależy od liczby amperozwojów; gdy dwa półuzwojenia są połączone szeregowo, liczba zwojów jest podwojona, ale ponieważ dobrze zaprojektowany silnik ma obwody magnetyczne, które są bliskie nasycenia, gdy silnik jest uruchomiony przy znamionowym napięciu i prądzie, zwiększenie liczby amperozwojów nie powoduje wzmocnienia pola. Dlatego gdy silnik jest uruchomiony z dwoma półuzwojeniami połączonymi szeregowo, prąd powinien być podzielony na pół, aby uniknąć nasycenia; lub innymi słowy, napięcie na uzwojeniu silnika powinno być takie samo, jak było.

Dla tych, którzy odzyskują stare silniki, znalezienie 8-żyłowego silnika stanowi wyzwanie! Który z 8 przewodów jest który? Nie jest trudno to ustalić za pomocą omomierza, woltomierza prądu przemiennego i niskonapięciowego źródła prądu przemiennego. Najpierw użyj omomierza, aby zidentyfikować przewody silnika, które są połączone ze sobą przez uzwojenia silnika. Następnie podłącz niskonapięciowe źródło prądu przemiennego do jednego z tych uzwojeń. Napięcie prądu przemiennego powinno być niższe od reklamowanego napięcia roboczego silnika; zalecane są napięcia poniżej 1 wolta. Geometria obwodów magnetycznych silnika gwarantuje, że dwa przewody uzwojenia bifilarnego będą silnie sprzężone dla sygnałów prądu przemiennego, podczas gdy nie powinno być prawie żadnego sprzężenia z pozostałymi dwoma przewodami. Dlatego sondowanie woltomierzem prądu przemiennego powinno ujawnić, które z pozostałych trzech uzwojeń jest sparowane z uzwojeniem pod napięciem.